^Κορυφή
  • Armeni Η Δημοτική ενότητα Αρμένων...
    ...αποτελείται από τα δημοτικά διαμερίσματα: Καλύβες, Αρμένους, Νέο Χωριό, Στύλος, Ραμνή, Καρές, Μαχαιροί. Η μεγαλύτερη επιφάνεια του Δήμου, καλύπτεται από βοσκότοπους και καλλιεργούμενες εκτάσεις. Κατά τους θερινούς μήνες, οι επισκέπτες μπορούν να απολαύσουν το μπάνιο τους στις βραβευμένες παραλίες των Καλυβών, του Γλάρου, της Κυανής Ακτής και της Κεράς....
  • Vamos Η Δημοτική ενότητα Βάμου...
    ...περιλαμβάνει τα δημοτικά διαμερίσματα: Βάμου, Γαβαλοχωρίου, Κάινας, Κεφαλά, Ξηροστερνίου, Πλάκας, Σελλίων, Καλαμίτσι Αλεξάνδρου και Κόκκινου Χωριού. Είναι ημιορεινή περιοχή με ποικιλόμορφο και ενδιαφέρον φυσικό περιβάλλον, όπου κυριαρχεί η τοπική δασώδης και θαμνώδης βλάστηση αλλά χαρακτηρίζεται και από την πλούσια αρχιτεκτονική κληρονομιά της. Υπήρξε στο παρελθόν πρωτεόυσα του Δήμου καί φιλοξενεί το Κέντρο Υγείας και Δικαστήριο.
  • Georgioupolis Η δημοτική ενότητα Γεωργιούπολης..
    ... με βουνό και κάμπο, ποταμούς, λίμνη και θάλασσα, άγρια φύση και καλλιεργήσιμη γη. Τοπία απαράμιλλης ομορφιάς, οικισμοί που διατηρούν το παραδοσιακό Κρητικό στοιχείο, αλλά και οικιστικές ζώνες με κοσμοπολίτικη ατμόσφαιρα, νυχτερινή ζωή, σύγχρονες ξενοδοχειακές μονάδες με υπηρεσίες υψηλής ποιότητας στόν τουρισμό.Μαθές, Καβρός, Κουρνάς, Κάστελλος, Φυλακή, Πάτημα, Δράμια, Εξώπολη και Καλαμίτσι Αμυγδάλου είναι τα χωριά της ενότητας αυτής.
  • Krionerida Η Δημοτική ενότητα Κρυονερίδας..
    ...αποτελείται από τις Βρύσες, την Μάζα, τον Αλίκαμπο, τον Εμπρόσνερο, τον Βαφέ και το Νίππος, ορεινά και ημιορεινά χωριά της ρίζας των Λευκών Ορέων. Τα χωριά αυτά χαρακτηρίζονται για τη φιλοξενία των κατοίκων τους, την διατήρηση της Κρητικής παράδοσης, ενώ κύρια ασχολία τους, είναι η κτηνοτροφία και η γεωργία. Η Δ. ενότητα Κρυονερίδας, καταλαμβάνει το κεντρικό τμήμα της επαρχίας Αποκορώνου και συνορεύει την Δήμο Σφακίων από νότια.
  • Fres Η Δημοτική ενότητα Φρε...
    ...αποτελείται από τα δημοτικά διαμερίσματα του Φρε, Μελιδονίου, Παιδοχωρίου, Πεμονίων και Τζιτζιφέ. Βρίσκεται στους πρόποδες των Λευκών Ορέων. Το έδαφος είναι ημιορεινό, παράγει άριστο λάδι, κρασί και εξαίρετα κτηνοτροφικά προϊόντα. Υπάρχουν 4 παραδοσιακά τυροκομεία που αξιοποιούν το γάλα της περιοχής και παράγουν άριστη γραβιέρα, ανθότυρους και μυζήθρα. Δύο βιοτεχνίες με παραδοσιακά έπιπλα, και πέντε Ελαιουργεία δίνουν ζωή στον τόπο διατηρώντας την παράδοση.
  • Asi Gonia Η Αση Γωνιά ..
    ...είναι ένα ορεινό χωριό του Δήμου με μεγάλη ιστορία, χωριό κτηνοτρόφων με 700 κατοίκους περίπου, και ο αριθμός αυτός αυξάνεται διαρκώς. Στην Αση Γωνιά γιορτάζει στις 23 Απριλίου ο Αγιος Γεώργιος ο Γαλατάς. Είναι η κεντρική εκκλησία στην πλατεία του χωριού και τη μέρα της γιορτής του Αγίου οι κτηνοτρόφοι κατεβάζουν τα πρόβατα από τα βουνά στην εκκλησία, τα αρμέγουν και μοιράζουν το γάλα στους παρευρισκόμενους. Σίγουρα μια πολύ ασυνήθιστη γιορτή.

Άρθρα

ΡΑΜΝΗ

ΡΑΜΝΗ

Η Ραμνή βρίσκεται σε υψόμετρο 390 μέτρων στο νοτιοδυτικό άκρο της κοιλάδας του Κοιλιάρη, στους πρόποδες των Λευκών Ορέων. Σύμφωνα με τον αυστριακό περιηγητή Φραντς Ζίμπερ (Franz Sieber), το όνομα του χωριού σχετίζεται με την αρχαία πόλη Ράμνος ή Ραμνούς, όμως άλλοι περιηγητές και ιστορικοί τοποθετούν αυτή την πόλη στη δυτική ακτή της Κρήτης, είτε στην χερσόνησο Τηγάνι, είτε νοτιότερα, κοντά στη Χρυσοσκαλίτισσα. Ανάμεσα στα χωριά Ραμνή και Παϊδοχώρι έχουν βρεθεί λείψανα λαξευτού ελληνορωμαϊκού κυκλικού τάφου, αλλά αυτός δεν σχετίζεται απαραίτητα με κάποιο μεγάλο οικισμό της εποχής. Σε αντίθεση με τα γειτονικά χωριά που «κοιτάνε» προς την κοιλάδα του Κοιλιάρη, η Ραμνή είναι χτισμένη έτσι ώστε να «κοιτάει» προς τα Λευκά Όρη και τις διαβάσεις προς τα Κυριακοσέλια και τις Καρές.

Το χωριό δεν αναφέρεται στις βενετικές απογραφές του 16ου αιώνα, αλλά αναφέρεται από τον Antonio Trivan το 1645 ως Ramni. Μετά την κατάκτηση του Αποκόρωνα από τους Οθωμανούς, η Ραμνή έγινε βακουφικό χωριό, δηλαδή ιδιοκτησία κοινωφελούς ιδρύματος που συνδεόταν με κάποιο τζαμί σε μία από τις τρεις μεγάλες πόλεις του νησιού. Το χωριό δεν αναφέρεται στην αιγυπτιακή απογραφή του 1834, αλλά αναφέρεται στο έργο Κρητικά του Μιχαήλ Χουρμούζη το 1842.

Η κεντρική εκκλησία του χωριού είναι ο Άγιος Δημήτριος, ενώ μια δεύτερη εκκλησία βρίσκεται στην πλαγιά απέναντι από το χωριό, αφιερωμένη στον Χριστό. Στο κέντρο του χωριού, δίπλα στον Άγιο Δημήτριο, βρίσκεται ένα λιτό μνημείο αφιερωμένο στον Δημήτρη Μιχελογιάννη, ο οποίος γεννήθηκε εδώ το 1890, φοίτησε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, κατετάγη ως εθελοντής στους Βαλκανικούς Πολέμους (1912-1913) και πολέμησε στη Μικρά Ασία (1919-1922) και την Αντίσταση (1941-1945). Επίσης γνωστός στην επαρχία ήταν ο αδερφός του Γιώργος Μιχελογιάννης, ανθρωπιστής γιατρός που έσπευδε να βοηθήσει και τους πιο φτωχούς ανθρώπους στα χωριά του Αποκόρωνα.

Διοικητικά, η Ραμνή αναφέρεται ως μέρος του Δήμου Φρε το 1881 και το 1900, έδρα ομώνυμου αγροτικού δήμου το 1920 και αυτοτελής κοινότητα μετά το 1925, στην οποία υπάγονταν οι οικισμοί Καρές, Κυριακοσέλια, Μελιδόνι και Χιλιομουδού. Το Μελιδόνι αποσπάστηκε από την κοινότητα αυτή το 1925 και οι Καρές το 1949, ενώ το 1997 η Ραμνή έγινε μέρος του ανασυσταθέντος Δήμου Αρμένων, ο οποίος έγινε Δημοτική Ενότητα του Δήμου Αποκορώνου το 2010.

Επιμέλεια & σύνταξη κειμένων: Γιώργος Λιμαντζάκης

ΠΡΟΒΑΡΜΑ

ΠΡΟΒΑΡΜΑ

Το Πρόβαρμα βρίσκεται σε υψόμετρο 93 μέτρων στη δυτική πλευρά της κοιλάδας του Κοιλιάρη, σε μικρή απόσταση από τον Στύλο. Το τοπωνύμιο είναι γεωνυμικό, οφείλεται δηλαδή στη θέση του οικισμού πάνω σε ύψωμα, απ’ όπου έχει κανείς θέα προς την ευρύτερη περιοχή. Ο οικισμός έχει αναπτυχθεί κατά μήκος και ανατολικά του δρόμου που συνδέει τον Στύλο με τον Σαμωνά, σε μικρή απόσταση από τη διασταύρωση προς Μαχαιρούς και Νιό Χωριό. Το χωριό δεν αναφέρεται στις απογραφές της Βενετοκρατίας, αναφέρεται όμως στην αιγυπτιακή απογραφή του 1834, σύμφωνα με την οποία κατοικούνταν από 16 χριστιανικές και 2 μουσουλμανικές οικογένειες.

Στο Πρόβαρμα έγινε στις 15 Μαΐου 1841 η πρώτη μάχη της επανάστασης του 1841, ενώ από το χωριό αυτό καταγόταν ο ιερέας Κωνσταντίνος Ντουνής, γνωστός ως Ντουνόπαπας, ο οποίος συμμετείχε στην εκστρατεία του Χατζή Οσμάν πασά κατά των γενίτσαρων το 1812, μυήθηκε στη Φιλική Εταιρεία και πολέμησε κατά την επανάσταση του 1821, αλλά αναγκάστηκε να παραδοθεί και απαγχονίστηκε στους Αρμένους το 1827. Ένα από τα παιδιά του ήταν ο Ιωάννης Αναγνώστης Ντουνής, ο οποίος έγραψε τους Αγώνες της Κρήτης, μια συλλογή ποιημάτων που εξιστορούν τα κυριότερα γεγονότα των κρητικών επαναστάσεων από το 1841 έως το 1878, ενώ εγγονός του ήταν ο Κωνσταντίνος Δουνάκης, ο οποίος έγραψε την Ιστορία της Επαρχίας Αποκορώνου, που εκδόθηκε το 1967. Λιγότερο γνωστοί αλλά εξίσου σημαντικοί είναι ο Σαριδοσταμάτης (Σταμάτης Σαριδάκης), ο οποίος πολέμησε στο πλευρό του Σήφακα και Ντουνόπαπα, αλλά και ο ιερέας Γαβριήλ Μανιουδάκης, ο οποίος περιόδευε τα χωριά της επαρχίας μετά το 1893 και μυούσε μέλη στην αδελφότητα που εξελίχθηκε στη Μεταπολιτευτική Επιτροπή και διηύθυνε τον αγώνα κατά την ομώνυμη επανάσταση (1895-1896).

Στο χωριό υπάρχουν δύο εκκλησίες, μία κοντά στο κέντρο του οικισμού, αφιερωμένη στην Αγία Τριάδα, και μία στο βόρειο άκρο του, αφιερωμένη στον Άγιο Γεώργιο. Το πρώην δημοτικό σχολείο του χωριού ανακαινίστηκε μετά το 2006 και εγκαινιάστηκε το 2015 ως Στέγη Πολιτισμού, Μάθησης και Δημιουργίας, όπου διοργανώνονται περιστασιακά αντίστοιχες δραστηριότητες.

Διοικητικά, το Πρόβαρμα αναφέρεται ως μέρος του Δήμου Αρμένων το 1881 και το 1900, έδρα ομώνυμου αγροτικού δήμου το 1920 και μέρος της κοινότητας Στύλου μετά το 1925. Το 1997 έγινε μέρος του ανασυσταθέντος Δήμου Αρμένων, ο οποίος έγινε Δημοτική Ενότητα του Δήμου Αποκορώνου το 2010.

Επιμέλεια & σύνταξη κειμένων: Γιώργος Λιμαντζάκης

ΠΑΤΗΜΑ

ΠΑΤΗΜΑ

Το Πάτημα βρίσκεται σε υψόμετρο 238 μέτρων στα νοτιοανατολικά του Αποκόρωνα, χτισμένο σε ένα λόφο με εξαιρετική θέα προς τον Κάστελλο, τον Κόλπο του Αλμυρού και τον κάμπο της Επισκοπής. Η προέλευση της ονομασίας του χωριού δεν είναι γνωστή, αλλά εκτιμάται ότι ιδρύθηκε κατά τη Βενετοκρατία, οπότε και επελέγη ως έδρα φρουράς. Το χωριό αναφέρεται από τον Barozzi το 1577 ως Patima, από τον Καστροφύλακα το 1583 ως Castello et Pattima και από τον Basilicata το 1630 ως Patima. Το χωριό αναφέρεται επίσης στην αιγυπτιακή απογραφή του 1834, σύμφωνα με την οποία είχε 15 χριστιανικές και 2 μουσουλμανικές οικογένειες, ενώ συνδέεται ιστορικά και οικονομικά με τα χωριά Κάστελλο και Κουρνά, για αυτό η ευρύτερη περιοχή είναι γνωστή ως «Κουρνοπατήματα».

Το Πάτημα έγινε θέατρο έντονων συγκρούσεων κατά τις επαναστάσεις του 1821 και του 1866, καθώς λόγω της οχυρής τοποθεσίας του έλεγχε μεγάλο μέρος της περιοχής δυτικά του ποταμού Μουσέλα και τις προσβάσεις προς την Ασή Γωνιά και τη μαδάρα. Σύμφωνα με τον Κριτοβουλίδη, στις 2 Αυγούστου 1821 «τρισχιλίοι περίπου Τούρκοι επετέθησαν κατά των οχυρωμένων Ελλήνων περί το Πάτημα και Κάστελον, χωρία λίαν οχυρά. Πεισματώδης εξηκολούθει εφ’ όλην την ημέραν η μάχη, αλλ’ ενεκαρτέρουν αμφότεροι γενναιοψύχως εις τας θέσεις των. Διό μόλις η νυξ επελθούσα διέλυσε την ισχυράν εκείνην πάλην, καθ’ ην Έλληνες έπεσαν εννέα, εκ δε των πολεμίων εξήκοντα και επληγώθησαν πολλοί», για αυτό και υποχώρησαν στα Δράμια, απ’ όπου κινήθηκαν την επόμενη μέρα προς τα στενά του Αλμυρού (σήμερα Γεωργιούπολη). Κάτι αντίστοιχο συνέβη και το 1866, για αυτό οι Οθωμανοί έχτισαν έναν κουλέ (πύργο) στα δυτικά του χωριού, ώστε να ελέγχουν καλύτερα την περιοχή.

Στη δυτική πλευρά του χωριού βρίσκεται η βυζαντινή εκκλησία των Αγίων Θεοδώρων, η οποία χτίστηκε τον 15ο αιώνα και φέρει διπλό θυρεό και οικόσημο, ενώ κοσμείται με αξιόλογες τοιχογραφίες. Επίσης ενδιαφέρουσα είναι η εκκλησία του Αγίου Αντωνίου του 17ου αιώνα, λίγο πιο έξω από το χωριό, καθώς και τα ερείπια βενετικών κτιρίων που υπάρχουν διάσπαρτα σε αυτό.

Διοικητικά, το Πάτημα αναφέρεται ως τμήμα του Δήμου Μαθέ το 1881, του Δήμου Γεωργιούπολης το 1900, της κοινότητας Κουρνά το 1925 και της κοινότητας Καστέλλου μετά το 1926. Το 1997 το Πάτημα έγινε μέρος του ανασυσταθέντος Δήμου Γεωργιούπολης, ο οποίος έγινε Δημοτική Ενότητα του Δήμου Αποκορώνου το 2010.

Επιμέλεια & σύνταξη κειμένων: Γιώργος Λιμαντζάκης

 

ΠΕΜΟΝΙΑ

ΠΕΜΟΝΙΑ

Τα Πεμόνια βρίσκονται σε υψόμετρο 214 μέτρων στο δυτικό άκρο της κοιλάδας του Αλμυρού, στη μέση περίπου της Δ.Ε. Φρε. Η ονομασία τους προέρχεται από τη βενετική λέξη Pomogna, που σημαίνει «φέουδο». Στη θέση Λακασάς έχουν βρεθεί ίχνη κτηρίων που μαρτυρούν ότι η περιοχή κατοικούνταν κατά την αρχαιότητα, αλλά αναπτύχθηκε ιδιαίτερα κατά τη Βενετοκρατία, οπότε και υπήρχαν σύμφωνα με τις απογραφές τουλάχιστον πέντε οικισμοί με το όνομα «Πομόνια» (Pomogna). Τα σημερινά Πεμόνια ταυτίζονται με τον οικισμό Pomogna Barozzi, δηλαδή το «φέουδο της οικογένειας Μπαρότση». Ο οικισμός αναφέρεται με το όνομα αυτό από τον Barozzi το 1577 και από τον Basilicata το 1630, ενώ εκτιμάται ότι η εγγραφή Pomonia de ma Zuana Barozzi που γίνεται από τον Καστροφύλακα το 1583 αφορά το ίδιο χωριό. Τα ίχνη της οικογένειας Μπαρότση χάνονται μετά την κατάληψη του Αποκόρωνα από τους Οθωμανούς το 1646 (μάλλον έφυγαν για το Ηράκλειο ή τη Βενετία), με αποτέλεσμα να αφαιρεθεί το όνομά τους από το όνομα του χωριού.

Κατά α επόμενα χρόνια τη διοίκηση του χωριού ανέλαβαν δύο αγάδες που ονομάζονταν Πιτσαμάνο (Pizzamano) και Πρεμαρίν (Premarin), ονόματα που μαρτυρούν ότι ήταν άρχοντες βενετικής καταγωγής που εξισλαμίστηκαν. Αυτοί μοίρασαν το χωριό μεταξύ τους σε δύο γειτονιές που αποκαλούνταν «Μέσα χωριό» και «Πέρα χωριό», ονομασίες που επιβιώνουν έως τις μέρες μας. Πέρα από τους άρχοντες θα πρέπει να εξισλαμίστηκαν και αρκετοί κάτοικοι του χωριού, καθώς σε αυτό υπήρχε μουσουλμανικό νεκροταφείο (στην περιοχή Μερτζαλίκια, παραφθορά της τουρκικής λέξης mezarlık), ενώ από εδώ λέγεται ότι κατάγονταν ο Χατζή Χουσεΐν, που σκοτώθηκε το 1866, και οι Κουρταγάδες, που στα μέσα του 19ου αιώνα λυμαίνονταν την επαρχία με τους «ζουρίδες» τους (σώματα ένοπλων μουσουλμάνων). Τα Πεμόνια ανέδειξαν σημαντικές προσωπικότητες και μεταξύ των χριστιανών, όπως τον οπλαρχηγό Εμμανουήλ Σμαραγδή «Αλιβάνιστο» που σκοτώθηκε στα Τσικαλαριά στις 12 Ιουλίου 1822 και τον νομικό Νικόλαο Κ. Κουτσουρελάκη, ο οποίος υπηρέτησε ως συνταγματάρχης της στρατιωτικής δικαιοσύνης και συνέβαλε στη σύνταξη του πρώτου συντάγματος της Κρητικής Πολιτείας (1899).

Λίγο πιο έξω από το χωριό, στον δρόμο προς το Φρε, βρίσκεται η εκκλησία του Αγίου Γεωργίου, η οποία χτίστηκε τον 10ο ή 11ο αιώνα και γιορτάζει στις 3 Νοεμβρίου. Οι ντόπιοι την αναφέρουν ως του «Άη Γιώργη του Μεθυστή», καθώς την περίοδο της γιορτής της γίνεται η πρώτη δοκιμή του κρασιού. Η κεντρική εκκλησία του χωριού είναι αφιερωμένη στην Κοίμηση της Θεοτόκου και στη γιορτή της, στις 15 Αυγούστου, ο τοπικός πολιτιστικός σύλλογος διοργανώνει κάθε χρόνο μεγάλο πανηγύρι.

Διοικητικά, τα Πεμόνια αναφέρονται ως μέρος του Δήμου Φρε το 1881 και το 1900, έδρα ομώνυμου αγροτικού δήμου το 1920 και ως κοινότητα Πεμονίων μετά το 1925, στην οποία υπάγονταν τα χωριά Μπαμπαλή (μέχρι το 1926), Παϊδοχώρι και Νεροχώρι (μέχρι το 1929). Το 1997 τα Πεμόνια έγιναν μέρος του ανασυσταθέντος Δήμου Φρε, ο οποίος έγινε Δημοτική Ενότητα του Δήμου Αποκορώνου το 2010.

Επιμέλεια & σύνταξη κειμένων: Γιώργος Λιμαντζάκης

ΠΛΑΚΑ

ΠΛΑΚΑ

Η Πλάκα βρίσκεται σε υψόμετρο 72 μέτρων στο μέσο περίπου της βόρειας ακτής του Αποκόρωνα, σε μια πλαγιά με θέα την παραλία της Αλμυρίδας και μεγάλο μέρος του Κόλπου της Σούδας. Η ονομασία του χωριού πιθανότατα σχετίζεται με το σχιστολιθικό πέτρωμα που αφθονεί στην περιοχή, πράγμα που φαίνεται να ισχύει και για τους άλλους δύο οικισμούς με το ίδιο όνομα στην Κρήτη (στη Βιάννο και το Μεραμπέλο). Η Πλάκα δεν μνημονεύεται στις απογραφές της Βενετοκρατίας, αλλά αναφέρεται στην αιγυπτιακή απογραφή του 1834, σύμφωνα με την οποία κατοικούνταν από 20 χριστιανικές οικογένειες.

Το χωριό διατηρούσε αναλλοίωτη τη λαϊκή του αρχιτεκτονική μέχρι τα τέλη του 20ού αιώνα, αλλά η έντονη οικοδομική δραστηριότητα και η μαζική εγκατάσταση αλλοδαπών οδήγησαν στην αλλοίωση της παραδοσιακής φυσιογνωμίας του, προσδίδοντας του μια πολυπολιτισμική ατμόσφαιρα. Παράλληλα, η θέση της Πλάκας εξακολούθησε να είναι προνομιακή, καθώς προσφέρεται για θαλάσσια σπορ, καταδύσεις, ψάρεμα, πεζοπορίες και άλλες δραστηριότητες, συναφείς τόσο με τη θάλασσα όσο και με την όμορφη ενδοχώρα του Αποκόρωνα.

Η κύρια εκκλησία του χωριού είναι αφιερωμένη στον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου και γιορτάζει στις 25 Μαρτίου. Στην κεντρική πλατεία της Πλάκας, στα αριστερά του δρόμου προς Κόκκινο Χωριό, υπάρχει μνημείο για τους πεσόντες στους εθνικούς αγώνες, ενώ στη δεξιά πλευρά υπάρχει ένα λιτό μνημείο προς τιμήν του Μιχάλη Παπαδάκη ή Πλακιανού (1903-1978), ενός ταλαντούχου λυράρη, τραγουδιστή και συνθέτη που συνέβαλε σημαντικά στην ανάδειξη της κρητικής μουσικής, αποτελώντας πηγή έμπνευσης για τις επόμενες γενιές. Στη μνήμη του γίνονται κάθε χρόνο στα τέλη Ιουλίου μουσικές εκδηλώσεις που ονομάζονται «Πλακιανά», ενώ αξιόλογη υπήρξε και η μουσική πορεία και παρακαταθήκη της ανιψιάς του, Ασπασίας Παπαδάκη, η οποία έπαιζε μαντολίνο, λύρα και βιολί.

Η ακτή στα βόρεια της Πλάκας είναι απόκρημνη και βραχώδης, συχνά διακοπτόμενη από μικρές σπηλιές που έχει σκάψει η θάλασσα, ενώ στα νοτιοανατολικά του χωριού σε υψόμετρο 156 μέτρων βρίσκονται τα Καμπιά, ένας μικρός οικισμός που αναφέρεται πρώτη φορά από τον Χουρμούζη Βυζάντιο το 1842 και το όνομά του εκτιμάται ότι είναι παραφθορά της λέξης «κάμπος».

Διοικητικά, η Πλάκα αναφέρεται ως μέρος του Δήμου Αρμένων το 1881 και το 1900, έδρα ομώνυμου αγροτικού δήμου το 1920 και αυτοτελής κοινότητα το 1925, στην οποία υπάχθηκαν επίσης η Αλμυρίδα, τα Καμπιά και το Κόκκινο Χωριό. Ένα χρόνο αργότερα το Κόκκινο Χωριό αποσπάστηκε από την κοινότητα Πλάκας, αλλά προσαρτήθηκε σε αυτήν η νησίδα Κάργα. Το 1997 η Πλάκα έγινε μέρος του ανασυσταθέντος Δήμου Βάμου, ο οποίος έγινε Δημοτική Ενότητα του Δήμου Αποκορώνου το 2010.

Επιμέλεια & σύνταξη κειμένων: Γιώργος Λιμαντζάκης


Facebook twitter youtube