^Κορυφή
  • Armeni Η Δημοτική ενότητα Αρμένων...
    ...αποτελείται από τα δημοτικά διαμερίσματα: Καλύβες, Αρμένους, Νέο Χωριό, Στύλος, Ραμνή, Καρές, Μαχαιροί. Η μεγαλύτερη επιφάνεια του Δήμου, καλύπτεται από βοσκότοπους και καλλιεργούμενες εκτάσεις. Κατά τους θερινούς μήνες, οι επισκέπτες μπορούν να απολαύσουν το μπάνιο τους στις βραβευμένες παραλίες των Καλυβών, του Γλάρου, της Κυανής Ακτής και της Κεράς....
  • Vamos Η Δημοτική ενότητα Βάμου...
    ...περιλαμβάνει τα δημοτικά διαμερίσματα: Βάμου, Γαβαλοχωρίου, Κάινας, Κεφαλά, Ξηροστερνίου, Πλάκας, Σελλίων, Καλαμίτσι Αλεξάνδρου και Κόκκινου Χωριού. Είναι ημιορεινή περιοχή με ποικιλόμορφο και ενδιαφέρον φυσικό περιβάλλον, όπου κυριαρχεί η τοπική δασώδης και θαμνώδης βλάστηση αλλά χαρακτηρίζεται και από την πλούσια αρχιτεκτονική κληρονομιά της. Υπήρξε στο παρελθόν πρωτεόυσα του Δήμου καί φιλοξενεί το Κέντρο Υγείας και Δικαστήριο.
  • Georgioupolis Η δημοτική ενότητα Γεωργιούπολης..
    ... με βουνό και κάμπο, ποταμούς, λίμνη και θάλασσα, άγρια φύση και καλλιεργήσιμη γη. Τοπία απαράμιλλης ομορφιάς, οικισμοί που διατηρούν το παραδοσιακό Κρητικό στοιχείο, αλλά και οικιστικές ζώνες με κοσμοπολίτικη ατμόσφαιρα, νυχτερινή ζωή, σύγχρονες ξενοδοχειακές μονάδες με υπηρεσίες υψηλής ποιότητας στόν τουρισμό.Μαθές, Καβρός, Κουρνάς, Κάστελλος, Φυλακή, Πάτημα, Δράμια, Εξώπολη και Καλαμίτσι Αμυγδάλου είναι τα χωριά της ενότητας αυτής.
  • Krionerida Η Δημοτική ενότητα Κρυονερίδας..
    ...αποτελείται από τις Βρύσες, την Μάζα, τον Αλίκαμπο, τον Εμπρόσνερο, τον Βαφέ και το Νίππος, ορεινά και ημιορεινά χωριά της ρίζας των Λευκών Ορέων. Τα χωριά αυτά χαρακτηρίζονται για τη φιλοξενία των κατοίκων τους, την διατήρηση της Κρητικής παράδοσης, ενώ κύρια ασχολία τους, είναι η κτηνοτροφία και η γεωργία. Η Δ. ενότητα Κρυονερίδας, καταλαμβάνει το κεντρικό τμήμα της επαρχίας Αποκορώνου και συνορεύει την Δήμο Σφακίων από νότια.
  • Fres Η Δημοτική ενότητα Φρε...
    ...αποτελείται από τα δημοτικά διαμερίσματα του Φρε, Μελιδονίου, Παιδοχωρίου, Πεμονίων και Τζιτζιφέ. Βρίσκεται στους πρόποδες των Λευκών Ορέων. Το έδαφος είναι ημιορεινό, παράγει άριστο λάδι, κρασί και εξαίρετα κτηνοτροφικά προϊόντα. Υπάρχουν 4 παραδοσιακά τυροκομεία που αξιοποιούν το γάλα της περιοχής και παράγουν άριστη γραβιέρα, ανθότυρους και μυζήθρα. Δύο βιοτεχνίες με παραδοσιακά έπιπλα, και πέντε Ελαιουργεία δίνουν ζωή στον τόπο διατηρώντας την παράδοση.
  • Asi Gonia Η Αση Γωνιά ..
    ...είναι ένα ορεινό χωριό του Δήμου με μεγάλη ιστορία, χωριό κτηνοτρόφων με 700 κατοίκους περίπου, και ο αριθμός αυτός αυξάνεται διαρκώς. Στην Αση Γωνιά γιορτάζει στις 23 Απριλίου ο Αγιος Γεώργιος ο Γαλατάς. Είναι η κεντρική εκκλησία στην πλατεία του χωριού και τη μέρα της γιορτής του Αγίου οι κτηνοτρόφοι κατεβάζουν τα πρόβατα από τα βουνά στην εκκλησία, τα αρμέγουν και μοιράζουν το γάλα στους παρευρισκόμενους. Σίγουρα μια πολύ ασυνήθιστη γιορτή.

ΚΑΡΥΔΙ (Ι.Μ. ΑΓ. ΓΕΩΡΓΙΟΥ)

ΚΑΡΥΔΙ (Ι.Μ. ΑΓ. ΓΕΩΡΓΙΟΥ)

Παρότι το Καρύδι δεν είναι χωριό σήμερα, υπήρξε κατά το μεγαλύτερο μέρος της ιστορίας του, και για αυτό τον λόγο -όσο και το ότι αποτελεί το μοναδικό μοναστήρι στον Αποκόρωνα- αξίζει ιδιαίτερη μνεία. Για την ακρίβεια, στην περιοχή αυτή υπήρχαν κατά τη Βενετοκρατία δύο χωριά, το Καρύδι Αγίου Γεωργίου (εκεί όπου βρίσκεται σήμερα το ομώνυμο μοναστήρι) και το Καρύδι Καρτσομάδο ή Καρτσοματάδο (το οποίο βρισκόταν στην περιοχή γύρω από την εκκλησία της Παναγίας στο Κατωμέρι). Ο Barozzi αναφέρει το 1577 τα δύο χωριά ως Caridhi San Zorgi και Caridhi Charcomathadho, ο Καστροφύλακας το 1583 ως Caridi San Zorzi και Caridi Carcomatá και ο Basilicata το 1630 ως Caridhi San Zorzi και Caridhi Charcomatado. Οι ίδιες πηγές αναφέρουν ότι στο πρώτο από αυτά υπήρχε έπαυλη του Βενετού άρχοντα Βιζαμάνο, η οποία σώζεται έως σήμερα.

Μετά την κατάκτηση της περιοχής από τους Οθωμανούς το 1646, αρκετοί κάτοικοι του χωριού εξισλαμίστηκαν, πράγμα που ώθησε τον ιερέα του να παραχωρήσει το 1720 την εκκλησία του Αγίου Γεωργίου στη Μονή Αγίας Τριάδας των Τζαγκαρόλων ως μετόχι, προκειμένου να αποτρέψει τη μετατροπή της σε τζαμί. Έκτοτε εγκαταστάθηκαν στο Καρύδι αρκετοί μοναχοί από την Αγία Τριάδα, οι οποίοι συνέβαλαν σημαντικά στην προστασία και συντήρηση του χώρου, ενώ το 1850 άρχισαν να χτίζουν τον σημερινό ναό του Αγίου Γεωργίου, ο οποίος περατώθηκε το 1870. Παράλληλα, το μοναστήρι άρχισε να αγοράζει αρκετά από τα γύρω κτήματα και να ασχολείται ενεργά με την καλλιέργεια ελαιόκαρπου, με αποτέλεσμα σύντομα να χρειαστεί νέο, μεγαλύτερο ελαιοτριβείο, το οποίο περατώθηκε το 1863 και σώζεται έως σήμερα. Την οροφή του υποστήριζαν δώδεκα καμάρες και στο εσωτερικό του υπήρχαν τέσσερις ελαιόμυλοι, από τους οποίους σώζονται μόνο οι χτιστές βάσεις, καθώς οι μυλόπετρες έχουν αφαιρεθεί.

Το 1900 το μετόχι εγκαταλείφθηκε από τους μοναχούς και από το 1905 μέρος της περιουσίας του άρχισε να δίνεται σε «μετοχάρηδες», δηλαδή σε αγρότες της περιοχής που εκμεταλλεύονταν τα κτήματά του μέχρι το 1923, όταν το μετόχι διαλύθηκε και το μεγαλύτερο μέρος της περιουσίας του διανεμήθηκε από το Εφεδρικό Ταμείο σε όσους είχαν πολεμήσει στους Βαλκανικούς Πολέμους (1912-1913) και στη Μικρά Ασία (1919-1922). Ο οικισμός αναφέρεται ως μέρος του Δήμου Βάμου το 1900 και το 1920 και ως μέρος της κοινότητας Βάμου το 1928, οπότε και είχε 31 κατοίκους. Έκτοτε το μετόχι εγκαταλείφθηκε για δεκαετίες, έως ότου ανασυστάθηκε το 1996 με πρωτοβουλία της Ιεράς Μητρόπολης Κυδωνίας και Αποκορώνου η Μονή Αγίου Γεωργίου, όπου εκάρη πρώτος μοναχός ο πατέρας Δωρόθεος. Το 2016 τον διαδέχθηκε ο πατέρας Ιερεμίας, ο οποίος ενθρονίστηκε πρόσφατα (1 Οκτωβρίου 2020) ηγούμενος του μοναστηριού, για πρώτη φορά μετά το 1854. Τα τελευταία χρόνια γίνονται στη μονή αρκετές εργασίες συντήρησης και αποκατάστασης υπό την εποπτεία της Εφορείας Μεταβυζαντινών Αρχαιοτήτων Χανίων, ενώ έχει δρομολογηθεί η υπογραφή τετραμερούς σύμβασης για την ανάδειξη της πλούσιας πολιτιστικής κληρονομιάς του μοναστηριού μεταξύ του Υπουργείου Πολιτισμού, της Περιφέρειας Κρήτης, του Δήμου Αποκορώνου και του Πολυτεχνείου Κρήτης.

Επιμέλεια & σύνταξη κειμένων: Γιώργος Λιμαντζάκης

ΚΑΡΕΣ

ΚΑΡΕΣ

Οι Καρές βρίσκονται σε υψόμετρο 521 μέτρων στους πρόποδες των Λευκών Ορέων και αποτελούν τον δυτικότερο οικισμό του Δήμου Αποκορώνου. Υπάρχουν αρκετές θεωρίες ως προς την προέλευση της ονομασίας του χωριού, αλλά καμία δεν έχει εξακριβωθεί. Σύμφωνα με μία από αυτές, το χωριό πήρε το όνομά του από τους Κάρες, ένα αρχαίο δωρικό φύλο, μέλη του οποίου εγκαταστάθηκαν εδώ κάποια στιγμή την πρώιμη αρχαιότητα. Σύμφωνα με μια άλλη θεωρία, η ονομασία του χωριού συνδέεται με την αρχαιοελληνική λέξη «κάρα», που σημαίνει κεφάλι, ενώ σύμφωνα με μια τρίτη εκδοχή προήλθε από παραφθορά της λέξης «καρυδιές», καθώς υπάρχουν πολλές στην περιοχή.

Το χωριό δεν αναφέρεται σε έγγραφα της Βενετοκρατίας, μνημονεύεται όμως στην αιγυπτιακή απογραφή του 1834, οπότε και είχε 30 χριστιανικές οικογένειες και μία μουσουλμανική. Οι Καρές αποτελούνται από τρεις επιμέρους συνοικίες, τα Βιβλιδιανά, τα Καταλύματα και τον Κουλέ. Τις συνοικίες αυτές συνδέει ένας φιδωτός δρόμος που περνάει πάνω από μία γέφυρα, στη βόρεια πλευρά της οποίας υπάρχει ένας ανοιχτός χώρος καλυμμένος από πλατάνια, όπου έγιναν επαναστατικές συνελεύσεις το 1821 και το 1866. Η ονομασία Κουλές μαρτυρά ότι εδώ υπήρχε οθωμανικός πύργος που χτίστηκε πιθανότατα μετά την επανάσταση του 1866-1869, ενώ μια σημαντική μάχη έγινε στις Καρές στις 8 και 9 Νοεμβρίου 1895, όταν ντόπιοι χριστιανοί αντιμετώπισαν με επιτυχία μια σημαντικά υπέρτερη οθωμανική δύναμη στην αρχή της Μεταπολιτευτικής Επανάστασης.

Λόγω του ορεινού του περίγυρου, το χωριό αποτέλεσε καταφύγιο αντάρτικων ομάδων κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής (1941-1945), αλλά παρά τις επανειλημμένες περιπολίες και τους ελέγχους τους, οι Γερμανοί δεν κατάφεραν να εντοπίσουν τους αντάρτες και να περιορίσουν τη δράση τους. Από τις Καρές ένα μονοπάτι οδηγεί ψηλότερα στη μαδάρα, όπου υπάρχουν πολλά μητάτα και πηγάδια. Σε απόσταση 8 χιλιομέτρων νοτιοδυτικά του χωριού βρίσκεται η περιοχή Γούρνες (υψόμετρο 1.100 μέτρα), όπου ντόπιοι κτηνοτρόφοι έχουν χτίσει πέτρινους κούμους, τους οποίους χρησιμοποιούν ως καταλύματα και τυροκομεία. Στην τοποθεσία αυτή βρίσκεται επίσης η πετρόκτιστη εκκλησία των αποστόλων Πέτρου και Παύλου, όπου γίνεται πανηγύρι κάθε χρόνο στις 28 Ιουνίου.

Διοικητικά, το χωριό αναφέρεται ως Καρές του Δήμου Φρε το 1881 και το 1900, Καρρές του αγροτικού δήμου Ραμνής το 1920 και το 1928, και ξανά Καρές το 1951, οπότε και έγινε αυτοτελής κοινότητα. Οι Καρές έγιναν μέρος του ανασυσταθέντος Δήμου Αρμένων το 1999, ο οποίος έγινε Δημοτική Ενότητα του Δήμου Αποκορώνου το 2010.

Επιμέλεια & σύνταξη κειμένων: Γιώργος Λιμαντζάκης

ΚΑΛΑΜΙΤΣΙ ΑΜΥΓΔΑΛΙ

ΚΑΛΑΜΙΤΣΙ ΑΜΥΓΔΑΛΙ

Το Καλαμίτσι Αμυγδάλι βρίσκεται σε υψόμετρο 141 μέτρων νότια των υψωμάτων του Βάμου, ανάμεσα στο Καλαμίτσι Αλεξάνδρου και την Εξώπολη. Σύμφωνα με την παράδοση, το χωριό πήρε το όνομά του από τα αμύγδαλα που παρήγαγε στο παρελθόν σε μεγάλες ποσότητες, και για αυτό τον λόγο ονομάστηκε Αμυγδάλου, που με τον καιρό έγινε Αμυγδάλι. Δε διαθέτουμε στοιχεία για το πότε ακριβώς ιδρύθηκε το χωριό, αλλά αναφέρεται από τον Barozzi το 1577 ως Calamici Amighdalea, ονομασία που συναντάται ελαφρώς παραλλαγμένη ως Calamici Amigdalu στον Καστροφύλακα το 1583 και ως Calamici (σκέτο, σε αντιπαραβολή με το γειτονικό Calamici Alissandro) από τον Basilicata το 1630. Στην αιγυπτιακή απογραφή του 1834 καταγράφεται ως Kalamitzi, αν και δεν είναι σαφές αν η εγγραφή αυτή αφορά το Αλεξάνδρου, το Αμυγδάλι ή και τα δύο μαζί. Τα δύο χωριά αναφέρονται και πάλι στα Κρητικά του Χουρμούζη Βυζάντιου το 1842 ως Καλαμίτσι Πέρα (Αλεξάνδρου) και Καλαμίτσι Πόδε (Αμυγδάλι).

Στη νεότερη ιστορία, το Καλαμίτσι Αμυγδάλι υπήρξε το χωριό όπου κορυφώθηκε η αντιπαράθεση των χριστιανών της Κρήτης με τις Δυνάμεις κατά το κίνημα του Θερίσου, καθώς στις αρχές Οκτωβρίου του 1905 ρωσικός στρατός υπό τον Κωνσταντίνο Ουρμπάνοβιτς κατέλαβε τη Γεωργιούπολη, έφτασε μέχρι το Καλαμίτσι Αμυγδάλι και ζήτησε την παράδοση του Βάμου μέσα σε 36 ώρες. Οι κινηματίες απέρριψαν την αξίωσή του και ενίσχυσαν τις θέσεις τους, αναγκάζοντάς τον να διαπραγματευτεί μαζί τους στο Καλαμίτσι. Ωστόσο, ο Βρετανός πρόξενος Έζμι Χάουαρντ συμφώνησε με τον Ελευθέριο Βενιζέλο τον τερματισμό του ένοπλου αγώνα, με αντάλλαγμα τη συγκρότηση μιας διεθνούς εξεταστικής επιτροπής που θα επισκεπτόταν την Κρήτη και θα πρότεινε μεταρρυθμίσεις.

Σήμερα, το Καλαμίτσι Αμυγδάλι είναι γνωστό για τα στενά σοκάκια του, την παλιά βρύση στην πλατεία του χωριού και την εκκλησία του Αγίου Παύλου, η οποία χτίστηκε στις αρχές του 19ου αιώνα. Στο χωριό υπάρχει επίσης ένας Συνεταιρισμός Μεταξιού, γνωστός για τα πανέμορφα παραδοσιακά υφαντά από μετάξι που φτιάχνουν οι γυναίκες του χωριού. Στα νοτιοανατολικά του χωριού υπάρχει ο Βακλές, ένας υπέροχος φυσικός χώρος με πλατάνια και τρεχούμενα νερά. Από εδώ ένα μονοπάτι οδηγεί στο ξωκλήσι της Αγίας Ελεούσας, το οποίο αποτέλεσε καταφύγιο ενόπλων κατά τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας. Όταν οι Οθωμανοί έμαθαν για τον χώρο αυτό, έστειλαν δύναμη να το καταστρέψει, με αποτέλεσμα να σώζεται σήμερα μόνο το ιερό του ναού. Κάτω από το βράχο που σκεπάζει το εκκλησάκι, έχει δημιουργηθεί σταλακτίτης από τα νερά των πηγών της περιοχής.

Διοικητικά, το χωριό αναφέρεται ως μέρος του Δήμου Βάμου το 1881 και το 1900, έδρα ομώνυμου αγροτικού δήμου το 1920 και μέρος της κοινότητας Γεωργιούπολης το 1928. Το 1951 έγινε έδρα ομώνυμης κοινότητας και το 1999 μέρος του ανασυσταθέντος Δήμου Γεωργιούπολης, ο οποίος έγινε Δημοτική Ενότητα του Δήμου Αποκορώνου το 2010.

Επιμέλεια & σύνταξη κειμένων: Γιώργος Λιμαντζάκης

ΚΑΛΥΒΕΣ

ΚΑΛΥΒΕΣ

Οι Καλύβες είναι παράλιος οικισμός στη νότια ακτή του εξωτερικού κόλπου της Σούδας, ο οποίος είχε αρχικά χτιστεί εκατέρωθεν της εκβολής του ποταμού Ξυδά, αλλά τις τελευταίες δεκαετίες έχει επεκταθεί προς τα δυτικά μέχρι τον ποταμό Κοιλιάρη. Σύμφωνα με μια εκδοχή, το χωριό πήρε το όνομά του από την απόβαση Αράβων στην περιοχή, οι οποίοι έχτισαν καλύβες και εγκαταστάθηκαν εδώ το 828 μ.Χ. Μια άλλη εκδοχή είναι ότι το όνομα προήλθε από τις καλύβες που έχτιζαν οι αγρότες στα εδώ κτήματά τους, ώστε να μένουν εποχιακά και να μη χρειάζεται να επιστρέφουν στο χωριό τους. Σε κάθε περίπτωση, ο οικισμός της αραβοκρατίας δεν ήταν ο πρώτος στην περιοχή, καθώς ο Στράβωνας αναφέρει ότι εδώ υπήρχε στην αρχαιότητα η αρχαία πόλη Κίσαμος, η οποία ήταν επίνειο της Απτέρας. Ο ίδιος τοποθετεί επίσης ανάμεσα στις Καλύβες και την Αλμυρίδα την αρχαία πόλη Τάνος, πιθανότατα στον όρμο Κερά ή στον λόφο Καστέλι, όπου χτίστηκε κατά την Βενετοκρατία το Castel Αpicorno ή Bicorna, το οποίο ήταν έδρα της καστελανίας (δηλαδή επαρχίας) του Αποκόρωνα. Το χωριό αναφέρεται ως Calives από τον Barozzi το 1577, Callives από τον Καστροφύλακα το 1583 και Calives από τον Basilicata το 1630.

Με δεδομένο ότι οι Καλύβες έχουν μια μεγάλη και προστατευμένη ακτή κοντά στις πιο ορεινές και «ταραχώδεις» επαρχίες της Κρήτης (Αποκόρωνα και Σφακιά), κατά τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας αποβιβάστηκαν σε αυτή αρκετές φορές οθωμανικά στρατεύματα. Η πρώτη φορά ήταν το 1770, ενώ ακολούθησαν άλλες το 1822, το 1878 και το 1896, έως ότου η επαρχία ουσιαστικά εκκαθαρίστηκε μετά τη μάχη της Αλμυρίδας (30 Ιουνίου - 4 Ιουλίου 1896). Στο ανατολικό άκρο του οικισμού, βόρεια του Castel Αpicorno, υπάρχει μικρό λιμάνι που εξυπηρετεί αλιευτικές και τουριστικές ανάγκες, ενώ δυτικά αυτού αναπτύσσεται το παραλιακό μέτωπο, στο οποίο υπάρχουν παραλίες και ταβέρνες μέχρι την Κυανή Ακτή. Στην πλατεία των Καλυβών, κοντά στην εκκλησία της Αγίας Παρασκευής, σώζεται ένας νερόμυλος που αποτυπώνεται σε αρκετούς βενετσιάνικους χάρτες και λειτουργούσε για την άλεση σιτηρών μέχρι τις αρχές του 20ού αιώνα, οπότε και τροποποιήθηκε για να φιλοξενήσει το πρώτο ηλεκτροπαραγωγό ζεύγος στο νομό, το οποίο παρείχε το 1928 ηλεκτρική ενέργεια στις Καλύβες και το φρούριο Ιτζεδίν, έξι μήνες πριν αποκτήσουν ηλεκτροδότηση τα Χανιά. Τις τελευταίες δεκαετίες του 20ού αιώνα οι Καλύβες άρχισαν να αναπτύσσονται τουριστικά, επωφελούμενες από τις ωραίες και μεγάλες παραλίες που βρίσκονται κοντά τους, αλλά και από την εγγύτητα στην «εθνική οδό», όπως κατ’ ευφημισμό ονομάζουμε οι ντόπιοι τον ΒΟΑΚ (Βόρειο Οδικό Άξονα Κρήτης).

Διοικητικά, το χωριό αναφέρεται ως Καλύβαις του Δήμου Αρμένων το 1881 και το 1900, έδρα ομώνυμου αγροτικού δήμου το 1920 και αυτοτελής κοινότητα το 1928. Το 1999 οι Καλύβες έγιναν έδρα του ανασυσταθέντος Δήμου Αρμένων, ο οποίος έγινε Δημοτική Ενότητα του Δήμου Αποκορώνου το 2010.

Επιμέλεια & σύνταξη κειμένων: Γιώργος Λιμαντζάκης

ΚΑΛΑΜΙΤΣΙ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ

ΚΑΛΑΜΙΤΣΙ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ

Το Καλαμίτσι Αλεξάνδρου βρίσκεται σε υψόμετρο 139 μέτρων στα νότια των υψωμάτων του Βάμου. Σύμφωνα με την παράδοση, το χωριό πήρε το όνομά του από έναν στρατιώτη που συμμετείχε στην εκστρατεία του Μεγάλου Αλέξανδρου στην Ασία και επέλεξε να εγκατασταθεί εδώ μετά το τέλος της, χωρίς να είναι σαφές πώς ακριβώς προέκυψε η ονομασία «Καλαμίτσι». Σύμφωνα με μια άλλη εκδοχή, οι στρατιώτες ήταν δύο, γι’ αυτό και ιδρύθηκαν δύο Καλαμίτσια. Σε κάθε περίπτωση, το χωριό αναφέρεται ως Calamicia et Alexandrocori από τον Καστροφύλακα το 1583 και ως Calamici Alissandro από τον Basilicata το 1630. Στην αιγυπτιακή απογραφή του 1834 καταγράφεται ως Kalamitzi, αν και δεν είναι σαφές αν η εγγραφή αφορά το Αλεξάνδρου, το Αμυγδάλι ή και τα δύο μαζί. Τα δύο χωριά αναφέρονται ξανά στα Κρητικά του Χουρμούζη Βυζάντιου το 1842 ως Καλαμίτσι Πέρα (Αλεξάνδρου) και Καλαμίτσι Πόδε (Αμυγδάλι).

Το χωριό εκτείνεται νότια του επαρχιακού δρόμου που συνδέει τον Βάμο με τη Γεωργιούπολη και σε αυτόν δεσπόζει από μακριά η εκκλησία της Αγίας Τριάδας, ένας σταυροειδής ναός με τρούλο, στη θέση του οποίου υπήρχε εκκλησία ήδη από την εποχή της Βενετοκρατίας. Ο ναός περατώθηκε στις αρχές του 20ού αιώνα και το καμπαναριό του χτίστηκε μεταξύ των ετών 1958-1960. Λίγο νοτιότερα, ο επισκέπτης συναντά την πλατεία του χωριού, στο κέντρο της οποίας υπάρχει πηγάδι και μνημείο προς τιμήν του Ιωάννη Εμμανουήλ Αλιφιεράκη, ο οποίος συμμετείχε σε αρκετές επαναστάσεις κατά των Οθωμανών. Στο χωριό σώζεται επίσης το παλιό δημοτικό σχολείο και μια εντυπωσιακή δεξαμενή που χτίστηκε κατά την Τουρκοκρατία και είναι γνωστή ως «Σοφτάς». Στα νότια του χωριού, σε μια τοποθεσία με εξαιρετική θέα προς την κοιλάδα του Βρυσιανού και τα χωριά της Ρίζας απέναντι, βρίσκεται ο σπηλαιώδης ναός του Αγίου Αντωνίου, ο οποίος γιορτάζει στις 17 Ιανουαρίου. Στον περίβολο του ναού υπάρχει πεζούλι λαξευμένο σε φυσικό βράχο, σε μια άκρη του οποίου έχει σκαλιστεί ένα κεφάλι θηρίου -κατ’ άλλους τέρατος ή δράκου, πιθανότατα από ερημίτη που ασκήτευε εδώ.

Διοικητικά, το Καλαμίτσι Αλεξάνδρου αναφέρεται ως μέρος του Δήμου Βάμου το 1881 και το 1900, έδρα ομώνυμου αγροτικού δήμου το 1920 και αυτοτελής κοινότητα το 1928. Το 1999 το Καλαμίτσι Αλεξάνδρου έγινε μέρος του ανασυσταθέντος Δήμου Βάμου, μέρος του οποίου παρέμεινε μέχρι το 2010, οπότε και έγινε μέρος του Δήμου Αποκορώνου.

Επιμέλεια & σύνταξη κειμένων: Γιώργος Λιμαντζάκης


Facebook twitter youtube