^Κορυφή
  • Armeni Η Δημοτική ενότητα Αρμένων...
    ...αποτελείται από τα δημοτικά διαμερίσματα: Καλύβες, Αρμένους, Νέο Χωριό, Στύλος, Ραμνή, Καρές, Μαχαιροί. Η μεγαλύτερη επιφάνεια του Δήμου, καλύπτεται από βοσκότοπους και καλλιεργούμενες εκτάσεις. Κατά τους θερινούς μήνες, οι επισκέπτες μπορούν να απολαύσουν το μπάνιο τους στις βραβευμένες παραλίες των Καλυβών, του Γλάρου, της Κυανής Ακτής και της Κεράς....
  • Vamos Η Δημοτική ενότητα Βάμου...
    ...περιλαμβάνει τα δημοτικά διαμερίσματα: Βάμου, Γαβαλοχωρίου, Κάινας, Κεφαλά, Ξηροστερνίου, Πλάκας, Σελλίων, Καλαμίτσι Αλεξάνδρου και Κόκκινου Χωριού. Είναι ημιορεινή περιοχή με ποικιλόμορφο και ενδιαφέρον φυσικό περιβάλλον, όπου κυριαρχεί η τοπική δασώδης και θαμνώδης βλάστηση αλλά χαρακτηρίζεται και από την πλούσια αρχιτεκτονική κληρονομιά της. Υπήρξε στο παρελθόν πρωτεόυσα του Δήμου καί φιλοξενεί το Κέντρο Υγείας και Δικαστήριο.
  • Georgioupolis Η δημοτική ενότητα Γεωργιούπολης..
    ... με βουνό και κάμπο, ποταμούς, λίμνη και θάλασσα, άγρια φύση και καλλιεργήσιμη γη. Τοπία απαράμιλλης ομορφιάς, οικισμοί που διατηρούν το παραδοσιακό Κρητικό στοιχείο, αλλά και οικιστικές ζώνες με κοσμοπολίτικη ατμόσφαιρα, νυχτερινή ζωή, σύγχρονες ξενοδοχειακές μονάδες με υπηρεσίες υψηλής ποιότητας στόν τουρισμό.Μαθές, Καβρός, Κουρνάς, Κάστελλος, Φυλακή, Πάτημα, Δράμια, Εξώπολη και Καλαμίτσι Αμυγδάλου είναι τα χωριά της ενότητας αυτής.
  • Krionerida Η Δημοτική ενότητα Κρυονερίδας..
    ...αποτελείται από τις Βρύσες, την Μάζα, τον Αλίκαμπο, τον Εμπρόσνερο, τον Βαφέ και το Νίππος, ορεινά και ημιορεινά χωριά της ρίζας των Λευκών Ορέων. Τα χωριά αυτά χαρακτηρίζονται για τη φιλοξενία των κατοίκων τους, την διατήρηση της Κρητικής παράδοσης, ενώ κύρια ασχολία τους, είναι η κτηνοτροφία και η γεωργία. Η Δ. ενότητα Κρυονερίδας, καταλαμβάνει το κεντρικό τμήμα της επαρχίας Αποκορώνου και συνορεύει την Δήμο Σφακίων από νότια.
  • Fres Η Δημοτική ενότητα Φρε...
    ...αποτελείται από τα δημοτικά διαμερίσματα του Φρε, Μελιδονίου, Παιδοχωρίου, Πεμονίων και Τζιτζιφέ. Βρίσκεται στους πρόποδες των Λευκών Ορέων. Το έδαφος είναι ημιορεινό, παράγει άριστο λάδι, κρασί και εξαίρετα κτηνοτροφικά προϊόντα. Υπάρχουν 4 παραδοσιακά τυροκομεία που αξιοποιούν το γάλα της περιοχής και παράγουν άριστη γραβιέρα, ανθότυρους και μυζήθρα. Δύο βιοτεχνίες με παραδοσιακά έπιπλα, και πέντε Ελαιουργεία δίνουν ζωή στον τόπο διατηρώντας την παράδοση.
  • Asi Gonia Η Αση Γωνιά ..
    ...είναι ένα ορεινό χωριό του Δήμου με μεγάλη ιστορία, χωριό κτηνοτρόφων με 700 κατοίκους περίπου, και ο αριθμός αυτός αυξάνεται διαρκώς. Στην Αση Γωνιά γιορτάζει στις 23 Απριλίου ο Αγιος Γεώργιος ο Γαλατάς. Είναι η κεντρική εκκλησία στην πλατεία του χωριού και τη μέρα της γιορτής του Αγίου οι κτηνοτρόφοι κατεβάζουν τα πρόβατα από τα βουνά στην εκκλησία, τα αρμέγουν και μοιράζουν το γάλα στους παρευρισκόμενους. Σίγουρα μια πολύ ασυνήθιστη γιορτή.

ΠΑΪΔΟΧΩΡΙ

ΠΑΪΔΟΧΩΡΙ

Το Παϊδοχώρι βρίσκεται σε υψόμετρο 208 μέτρων στο νότιο άκρο της κοιλάδας του Κοιλιάρη, ανάμεσα σε δύο μικρά φαράγγια, της Σκοτεινής (στα νότια, μεταξύ Πεμονίων και Παϊδοχωρίου) και των Μαχαιρών (στα βόρεια). Η προέλευση της ονομασίας του χωριού δεν είναι γνωστή, αλλά μάλλον σχετίζεται με τον παπά Παΐδη, ιερέα της εκκλησίας του Αγίου Γεωργίου που αναφέρεται στην απογραφή ναών του 1637. Το χωριό δεν αναφέρεται με το σημερινό του όνομα στις απογραφές της Βενετοκρατίας, αλλά τα κτήρια του 16ου και 17ου αιώνα που υπάρχουν σε αυτό μαρτυρούν ότι ήταν ένα από τα πέντε χωριά που ονομάζονταν Πεμόνια ή Πομόνια (Pomogna) και συγκεκριμένα ο οικισμός Pomogna Barbarigo που αναφέρει ο Basilicata το 1630. Κατά τη διάρκεια της Βενετοκρατίας χτίστηκε ένας νερόμυλος στον ανατολικότερο παραπόταμο του Κοιλιάρη (σταμάτησε να λειτουργεί το 1880) και η εκκλησία της Αγίας Αικατερίνης, ενώ έγιναν προσθήκες σε αυτήν της Παναγίας, η οποία λέγεται ότι χτίστηκε κατά τη β΄ βυζαντινή περίοδο.

Το χωριό εξακολούθησε να κατοικείται μετά την κατάκτηση της δυτικής Κρήτης από τους Οθωμανούς (1645-1646) και αναφέρεται πρώτη φορά με τη σημερινή του ονομασία στην αιγυπτιακή απογραφή του 1834 ως Paidokhóri, οπότε και κατοικούνταν μαζί με το Νεροχώρι από 10 χριστιανικές και 5 μουσουλμανικές οικογένειες. Το Παϊδοχώρι συμμετείχε ενεργά στις κρητικές επαναστάσεις και εξεγέρσεις του 19ου αιώνα, κατά τις οποίες αναδείχθηκαν αρκετοί άνδρες του, όπως ο Γεώργιος Μάρκου Πανηγυράκης, γιος του οπλαρχηγού Γλυνομάρκου, ο οποίος συμμετείχε στη Μεταπολιτευτική Επανάσταση του 1895-1896 και το 1912 πολέμησε ως εθελοντής στο μέτωπο της Ηπείρου. Άλλα γνωστά τέκνα του χωριού είναι ο Βαρδής Μαραγκουδάκης, ο Ιωάννης Πετρουλάκης (Νικηφορογιάννης), ο Νικόλαος Μαντωνανάκης και ο Κωνσταντίνος Χαβρεδάκης. Οι δύο τελευταίοι εξελέγησαν βουλευτές στη Συνέλευση των Κρητών, ενώ ο Ιωάννης Λιόδης και ο Γεώργιος Πανηγυράκης στην Ελληνική Βουλή. Το Παϊδοχώρι είναι επίσης η γενέτειρα του Γεώργιου Ηρακλή Χαβρεδάκη, ιδρυτή και εκδότη της εφημερίδας «Φωνή του Αποκορώνου». Ο πληθυσμός του χωριού μειώθηκε σημαντικά τον 20ο αιώνα, καθώς πολλοί μετανάστευσαν στις Ηνωμένες Πολιτείες, την Αυστραλία και τη Γερμανία, αλλά οι περισσότεροι απόγονοί τους διατήρησαν τη σχέση τους με το χωριό, το οποίο επισκέπτονται κάθε χρόνο, συνήθως το καλοκαίρι.

Διοικητικά, το Παϊδοχώρι αναφέρεται ως μέρος του Δήμου Φρε το 1881 και το 1900, έδρα ομώνυμου αγροτικού δήμου το 1920 και μέρος της κοινότητας Πεμονίων από το 1925 μέχρι το 1929, οπότε και συστήθηκε διακριτή κοινότητα Παϊδοχωρίου, στην οποία υπάχθηκε και το Νεροχώρι. Το 1997 η κοινότητα Παϊδοχωρίου έγινε μέρος του ανασυσταθέντος Δήμου Φρε, ο οποίος έγινε Δημοτική Ενότητα του Δήμου Αποκορώνου το 2010.

Επιμέλεια & σύνταξη κειμένων: Γιώργος Λιμαντζάκης

ΞΗΡΟΣΤΕΡΝΙ (ή Ξεροστέρνι)

ΞΗΡΟΣΤΕΡΝΙ (ή Ξεροστέρνι)

Το Ξηροστέρνι είναι ένα ημιορεινό χωριό που βρίσκεται σε υψόμετρο 255 μέτρων ανάμεσα στον Βάμο και τον Κεφαλά. Η ονομασία του χωριού προέρχεται από τις λέξεις «ξηρή» και «στέρνα», που υποδηλώνει ότι στην περιοχή υπήρχαν στέρνες που αργότερα στέρεψαν. Σύμφωνα με την προφορική παράδοση το χωριό έχει και δεύτερο όνομα, «Βιόλα», το οποίο υιοθέτησε ως μέρος της ονομασίας του ο Πολιτιστικός Σύλλογος Ξηροστερνιανών που ιδρύθηκε στην Αθήνα το 1982.

Δεν είναι γνωστό πότε ακριβώς ιδρύθηκε το χωριό, αλλά αναφέρεται από τον Barozzi το 1577 ως Xerosterni, από τον Καστροφύλακα το 1583 ως Xerostergni και από τον Basilicata το 1630 ως Xerosterni. Δεν γίνεται μνεία του χωριού στις απογραφές της Τουρκοκρατίας, αναφέρεται όμως στην αιγυπτιακή απογραφή του 1834, σύμφωνα με την οποία ο Δράπανος, ο Κεφαλάς, το Ξηροστέρνι, η Σούρη, τα Σελλιά και η Λικοτιναρά κατοικούνταν από 300 χριστιανικές και 25 μουσουλμανικές οικογένειες.

Το χωριό έχει πολλά και ενδιαφέροντα δείγματα λαϊκής αρχιτεκτονικής, ενώ δύο σπίτια του έχουν χαρακτηριστεί διατηρητέα μνημεία. Το ένα από αυτά ανήκει στην οικογένεια Ειρ. Παπαδάκη και χρονολογείται στα 1790, ενώ το άλλο στην οικογένεια Ν. Μαστοράκη και περιλαμβάνει ισόγειο ελαιοτριβείο που χτίστηκε στις αρχές του 19ου αιώνα, πάνω από το οποίο χτίστηκε καφενείο μερικές δεκαετίες αργότερα. Παραδίπλα υπάρχει και άλλο ελαιοτριβείο του 19ου αιώνα που ανήκει στην οικογένεια Γ. Γαλανάκη. Ενδιαφέρον παρουσιάζει επίσης η εκκλησία του χωριού, αφιερωμένη στη Μεταμόρφωση του Σωτήρος, η οποία έχει εντυπωσιακό ξυλόγλυπτο τέμπλο και γιορτάζει στις 6 Αυγούστου. Με αφορμή τον εορτασμό αυτό κάθε χρόνο γίνεται πανηγύρι στην αυλή του σχολείου, το οποίο έχει καθιερωθεί ως ένα από τα πιο γνωστά στην Κρήτη και τον Αποκόρωνα.

Στη νοτιοδυτική είσοδο του χωριού υπάρχει ένα λιτό μνημείο στο διασημότερο ίσως τέκνο του χωριού, τον θρυλικό λυράρη Χαρίλαο Πιπεράκη, ο οποίος γεννήθηκε στο Ξηροστέρνι το 1895 και μετανάστευσε στις Ηνωμένες Πολιτείες το 1911. Εκεί, διέδωσε την κρητική μουσική στους απόδημους Κρήτες, Έλληνες και όχι μόνο, ευνοώντας την εκδήλωση ενός παγκόσμιου ενδιαφέροντος για αυτή.

Διοικητικά, το χωριό αναφέρεται ως Ξηροστέρνιον του Δήμου Βάμου το 1881 και το 1900, μέρος της κοινότητας Βάμου το 1925 και αυτοτελής κοινότητα μετά το 1928, στην οποία επίσης υπάγεται η Λιτσάρδα. Το 1997 το Ξηροστέρνι έγινε μέρος του ανασυσταθέντος Δήμου Βάμου, ο οποίος έγινε Δημοτική Ενότητα του Δήμου Αποκορώνου το 2010.

Επιμέλεια & σύνταξη κειμένων: Γιώργος Λιμαντζάκης

ΝΙΠΠΟΣ

ΝΙΠΠΟΣ

Το Νίππος (ή Νίπος) βρίσκεται σε υψόμετρο 175 μέτρων, σε μια σειρά λόφων στα δυτικά της κοιλάδας του Αλμυρού. Υπάρχουν τουλάχιστον τρεις θεωρίες ως προς την προέλευση της ονομασίας του χωριού, αλλά καμία δεν έχει εξακριβωθεί. Σύμφωνα με τον Ξανθουδίδη, η ονομασία προέκυψε από κάποιο ιερό αφιερωμένο «εις Ίππον και Κόρην», από το οποίο προέκυψε η λέξη Ιπποκορώνιο και το σημερινό όνομα της επαρχίας, Αποκόρωνας. Σύμφωνα με μια άλλη εκδοχή, το χωριό ονομάστηκε έτσι επειδή βρισκόταν σε πεδιάδα (νάπος), ονομασία που υπέστη παραφθορά με την πάροδο του χρόνου και έγινε Νίπος. Τέλος, σύμφωνα με τον Τρουλινό, παλιά το χωριό ονομαζόταν Ράχη και μετονομάστηκε Νίππος από έναν Βενετό αξιωματούχο που στάλθηκε στην περιοχή το 1550 για να καταστείλει την αντίσταση των ντόπιων.

Η πιο παλιά αναφορά στο χωριό γίνεται σε ένα συμβόλαιο του 1301 του συμβολαιογράφου του Χάνδακα Benv. De Brixano, στο οποίο αναφέρεται το χωριό Nipo in turma Pisicro (Ψυχρό λεγόταν τότε ο Αποκόρωνας), κατά συνέπεια η τρίτη εκδοχή μάλλον δεν ευσταθεί. Το 1571 το χωριό κάηκε και καταστράφηκε συθέμελα από τον στρατό του Ουλούτς Αλή (Uluç Ali), αλλά το 1577 αναφέρεται από τον Barozzi ως Nippo, το 1583 από τον Καστροφύλακα ως Νipo ή Nippo και το 1630 από τον Basilicata ως Νipo. Το χωριό αναφέρεται ξανά στην αιγυπτιακή απογραφή του 1834, οπότε και κατοικούνταν από 70 χριστιανικές και 4 μουσουλμανικές οικογένειες.

Κατά τις κρητικές επαναστάσεις του 19ου αιώνα το χωριό έγινε αρκετές φορές τόπος συγκέντρωσης επαναστατών, ενώ εδώ αποφασίστηκε στις 3 Μαΐου 1896 η πολιορκία του Βάμου, κορυφαίο γεγονός της Μεταπολιτευτικής Επανάστασης (1895-1896). Το μνημείο στο κέντρο του χωριού αποτελεί έναν ελάχιστο φόρο τιμής σε κάποιους από τους επιφανέστερους άνδρες του χωριού, όπως ο Θεοκλής Νικ. Κακάτσης (Κακατσάκης), οπλαρχηγός Κρητικών επαναστάσεων και μέλος της Μεταπολιτευτικής Επιτροπής, ο οπλαρχηγός στον Μακεδονικό Αγώνα Εμμανουήλ Κατσίγαρης-Καραμανώλης (1904-1908) και ο ανθυπολοχαγός Ιωάννης Κουρομιχελάκης, ο οποίος σκοτώθηκε στο Καλέ Γκρότο της Μικράς Ασίας το 1921.

Στην ευρύτερη περιοχή του Νίππους υπάρχουν δεκαεφτά εκκλησίες με αξιόλογες εικόνες και σκαλιστά τέμπλα. Μια από τις παλαιότερες και πιο εντυπωσιακές είναι αυτή της Παναγίας της Περιβολιτσιανής ή Περβολίτισσας, γύρω από την οποία έχουν ταφεί πολλοί μοναχοί και ιερείς. Στην τοποθεσία αυτή ιδρύθηκε κατά την ύστερη Βενετοκρατία η Σχολή των Φρέρηδων, που αργότερα έγινε Ορθόδοξο μοναστήρι. Η κεντρική εκκλησία του χωριού είναι αφιερωμένη στον Τίμιο Σταυρό, ενώ αρκετά γνωστή είναι και η παλιά βρύση του χωριού, την οποία οι ντόπιοι ονομάζουν Ραφιόλι και συνδέουν με τον επίσκοπο Ραφαήλ.

Διοικητικά, το χωριό αναφέρεται ως Νίππος του Δήμου Φρε το 1881 και το 1900, έδρα ομώνυμου αγροτικού δήμου το 1920 και αυτοτελής κοινότητα το 1925. Το 1940 το όνομα του χωριού άλλαξε σε Νίπος, ενώ το 1997 έγινε μέρος του Δήμου Κρυονερίδας, ο οποίος έγινε Δημοτική Ενότητα του Δήμου Αποκορώνου το 2010.

Επιμέλεια & σύνταξη κειμένων: Γιώργος Λιμαντζάκης

ΝΤΟΥΛΙΑΝΑ

ΝΤΟΥΛΙΑΝΑ

Τα Ντουλιανά (ή Δουλιανά) βρίσκονται σε υψόμετρο 175 μέτρων στα βόρεια των υψωμάτων του Βάμου, ανάμεσα στα χωριά Τσιβαράς και Γαβαλοχώρι. Ως προς την προέλευση της ονομασίας του χωριού, λέγεται ότι σχετίζεται με τις Δουλοπόλεις της αρχαιότητας, αλλά δεν έχουν βρεθεί τόσο παλιά κτίσματα στην περιοχή (ή έστω ερείπια τους). Σύμφωνα με μια άλλη πηγή, στην περιοχή όπου βρίσκεται σήμερα το χωριό είχε αποκτήσει εκτάσεις κάποιος Ντούλης πασάς, αλλά το χωριό αναφέρεται σε παλιότερους χάρτες ως «Δουλ.» ή «Δουλιανά» και είναι άγνωστο πότε άλλαξε σε Ντουλιανά. Εκτιμάται πάντως ότι η ονομασία του χωριού δεν σχετίζεται την τουρκική λέξη deli (που σημαίνει «τρελός», «παράτολμος»), αλλά μάλλον με τη σλαβική ρίζα dol’, που σημαίνει «κάτω» ή «κοιλάδα». Η ερμηνεία αυτή φαίνεται πιο πιθανή, καθώς το χωριό βρίσκεται ανάμεσα σε δύο κοιλάδες, ενώ βρίσκεται πιο χαμηλά σε σχέση με τον Βάμο, στον οποίο υπάγεται διοικητικά.

Τα Ντουλιανά είναι ένας μικρός οικισμός με ενδιαφέρουσα λαϊκή αρχιτεκτονική, η οποία έχει διατηρηθεί σε μεγάλο βαθμό χάρη στην ευαισθησία και τις προσπάθειες των ντόπιων, αλλά και των ξένων που έρχονται συχνά ή έχουν εγκατασταθεί εδώ. Σημαντικό ρόλο στη διατήρηση του παραδοσιακού χαρακτήρα του χωριού έχει παίξει και ο δραστήριος Πολιτιστικός του Σύλλογος, ο οποίος ιδρύθηκε το 1993 και διατηρεί στην έδρα του μια εντυπωσιακή σε όγκο και ποικιλία βιβλιοθήκη. Αρκετά σημεία του χωριού έχουν θέα προς τον κάμπο στα ανατολικά και το Γαβαλοχώρι, ενώ άλλα προς τη θάλασσα και το Ακρωτήρι. Περισσότερη φυσική ομορφιά μπορεί κανείς να απολαύσει περπατώντας το παλιό μονοπάτι που συνδέει τα Ντουλιανά με το Γαβαλοχώρι, περνώντας από ένα μικρό φαράγγι και την εκκλησία του Αγ. Ιωάννη, που έχει χτιστεί μέσα σε μια σπηλιά.

Διοικητικά, το χωριό αναφέρεται ως Δουλιανά του Δήμου Βάμου το 1881 και το 1900, μέρος του αγροτικού δήμου Βάμου το 1920 και της κοινότητας Γαβαλοχωρίου μετά το 1925. Το 1950 το χωριό (που εξακολούθησε να ονομάζεται Δουλιανά) αποσπάστηκε από το Γαβαλοχώρι και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Βάμου. Το 1997 τα Ντουλιανά έγιναν μέρος του ανασυσταθέντος Δήμου Βάμου, ο οποίος έγινε Δημοτική Ενότητα του Δήμου Αποκορώνου το 2010.

Επιμέλεια & σύνταξη κειμένων: Γιώργος Λιμαντζάκης

ΝΕΡΟΧΩΡΙ

ΝΕΡΟΧΩΡΙ

Το Νεροχώρι βρίσκεται σε υψόμετρο 194 μέτρων στο νότιο άκρο της κοιλάδας του Κοιλιάρη, ανάμεσα στα χωριά Παϊδοχώρι και Άγιοι Πάντες (Μπαμπαλή). Το χωριό καταλαμβάνει ένα ύψωμα που έχει θέα προς την κοιλάδα του Κοιλιάρη (στα βόρεια), την κοιλάδα του Αλμυρού και του Βρυσιανού (στα ανατολικά και νότια) και προς το Παϊδοχώρι (στα δυτικά), στο οποίο υπάγεται διοικητικά. Το όνομα του χωριού πιθανότατα συνδέεται με την ύπαρξη πηγών στην περιοχή, οι οποίες παρέχουν άφθονο ποτιστικό νερό. Το Νεροχώρι δεν αναφέρεται με το όνομά του στις απογραφές της Βενετοκρατίας, αλλά η θέση του ταυτίζεται με τον οικισμό Pomogna Polani (Πομόνια Πολάνη ή Μπολάνη) που αναφέρει ο Barozzi το 1577, πιθανότατα φέουδο της ομώνυμης οικογένειας. Ο οικισμός αυτός φαίνεται να εγκαταλείφθηκε στα μέσα του 16ου αιώνα, λίγο μετά την κατάκτηση της δυτικής Κρήτης από τους Οθωμανούς (1645-1646).

Γύρω στα 1800, κάτοικοι των γύρω χωριών έβλεπαν συχνά τα βράδια στην τοποθεσία αυτή ένα φως. Όταν πλησίασαν, διαπίστωσαν ότι το φως προερχόταν από μια εικόνα της Αγίας Μαρίνας που υπήρχε στο ύψωμα αυτό. Θεωρώντας το γεγονός θαύμα, έχτισαν έναν ναό στο σημείο που βρέθηκε η εικόνα, γύρω από τον οποίο άρχισαν σταδιακά να χτίζονται και άλλα σπίτια. Κατά την επανάσταση του 1821 εισέβαλαν στο χωριό Τούρκοι στρατιώτες σε ώρα Κυριακάτικης λειτουργίας, αλλά οι περισσότεροι κάτοικοι κατάφεραν να φύγουν και οι Τούρκοι ξέσπασαν στον παπά του Αγ. Αντωνίου (εκκλησία που βρίσκεται στη βόρεια είσοδο του χωριού, πλάι στο νεκροταφείο), τον οποίο κρέμασαν κοντά στου Καλού τη Βρύση. Το χωριό αναφέρεται στην αιγυπτιακή απογραφή του 1834 ως Nerokhóri, οπότε και κατοικούνταν μαζί με το Παϊδοχώρι από 10 χριστιανικές και 5 μουσουλμανικές οικογένειες.

Κατά τις επόμενες δεκαετίες το χωριό δεν μεγάλωσε σημαντικά, αλλά υπήρξε η γενέτειρα σημαντικών ανδρών, όπως ο Μητροπολίτης Κισάμου και Σελίνου Ειρηναίος Γαλανάκης, ο οποίος επέδειξε αξιόλογο ποιμαντικό και κοινωνικό έργο στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Προς τιμήν του γίνονται κάθε χρόνο (όταν οι συνθήκες το επιτρέπουν) τα «Ειρηναία», μια εκδήλωση μνήμης στην οποία συμμετέχει πλήθος κόσμου. Ένα άλλο επιφανές τέκνο του χωριού είναι ο Κώστας Ηλιάκης, στέλεχος της Αριστεράς με αξιόλογη αντιστασιακή δράση κατά τη γερμανική κατοχή (1941-1945), συγγενείς του οποίου πολέμησαν με τον Δημοκρατικό Στρατό στον Εμφύλιο (1946-1949).

Διοικητικά, το Νεροχώρι αναφέρεται ως μέρος του Δήμου Φρε το 1881 και το 1900, μέρος του αγροτικού δήμου Παϊδοχωρίου το 1920 και της κοινότητας Παϊδοχωρίου από το 1929 και έπειτα. Το 1997 η κοινότητα αυτή έγινε μέρος του ανασυσταθέντος Δήμου Φρε, ο οποίος έγινε Δημοτική Ενότητα του Δήμου Αποκορώνου το 2010.

Επιμέλεια & σύνταξη κειμένων: Γιώργος Λιμαντζάκης


Facebook twitter youtube