Η κραυγή αγωνίας που ακούγεται στο ετήσιο συνέδριο της ΚΕΔΕ στην Καλαμάτα, από Δημάρχους και εκπροσώπους της Αυτοδιοίκησης, για την οικονομική ασφυξία και τη βιωσιμότητα των Δήμων, δεν αποτελεί έκπληξη, είναι η επιβεβαίωση όσων εμείς επισημαίνουμε, διεκδικούμε και αναδεικνύουμε εδώ και χρόνια, συχνά δεχόμενοι κριτική και αιχμές για κακοδιαχείριση.
Σήμερα, όμως, η πραγματικότητα είναι μπροστά σε όλους, η υπο-χρηματοδότηση, η αύξηση του λειτουργικού και ενεργειακού κόστους, η έλλειψη προσωπικού και η διαρκής μεταφορά νέων αρμοδιοτήτων χωρίς τους αντίστοιχους οικονομικούς πόρους έχουν δημιουργήσει ασφυκτικές συνθήκες λειτουργίας.
Δεν μπορεί η Αυτοδιοίκηση να είναι υπεύθυνη για όλα, αλλά να αποφασίζει για ελάχιστα και να χρηματοδοτείται ανεπαρκώς.
Το πρόβλημα είναι βαθιά πολιτικό, θεσμικό και δημοκρατικό.
Τι σημαίνει να εκλέγεται ένας Δήμαρχος με συγκεκριμένο πρόγραμμα, όταν δεν διαθέτει τα μέσα για να το εφαρμόσει; Τι σημαίνει να αποφασίζει ένα Δημοτικό Συμβούλιο για τον τόπο του, όταν κρίσιμες αρμοδιότητες αφαιρούνται ή καθορίζονται από την κεντρική εξουσία;
Δεν αρκούν οι διαπιστώσεις, οι επιστολές και οι διαδοχικές εκκλήσεις προς την κυβέρνηση, όταν δεν συνοδεύονται από συγκεκριμένες, οργανωμένες και δυναμικές διεκδικήσεις.
Η θεσμική συνεργασία είναι αναγκαία, η θεσμική υποτέλεια, όμως, δεν είναι συνεργασία. Η συναίνεση έχει αξία όταν οδηγεί σε λύσεις, όταν μετατρέπεται σε αυτοσκοπό, γίνεται άλλοθι αδράνειας.
Η ΚΕΔΕ οφείλει να είναι η ισχυρή, ανεξάρτητη και διεκδικητική φωνή των Δήμων απέναντι σε κάθε κυβέρνηση, όχι ένας θεσμός που καταγράφει την αγωνία τους, αλλά ένας θεσμός που οργανώνει τη διεκδίκηση και απαιτεί συγκεκριμένα αποτελέσματα.
Αλήθεια, τι κάνει η ΚΕΔΕ μπροστά στην περιβαλλοντική καταστροφή και στην απειλή που δέχεται ο φυσικός μας πλούτος στην Κρήτη και σε ολόκληρη την Ελλάδα;
Πού βρίσκεται η συλλογική και αποφασιστική παρέμβαση όταν απειλούνται τα βουνά μας, το φυσικό περιβάλλον, οι τοπικές κοινωνίες και το μέλλον των επόμενων γενεών;
Οι τοπικές κοινωνίες δεν μπορούν να αντιμετωπίζονται ως θεατές αποφάσεων που καθορίζουν το μέλλον τους, η Αυτοδιοίκηση οφείλει να βρίσκεται στην πρώτη γραμμή, με θεσμική παρέμβαση, συλλογική δράση και πραγματική διεκδίκηση.
Επειδή κάποιοι επενδύουν στη μικροπολιτική, στην αμφισβήτηση και στην καταστροφολογία, οφείλουμε να μιλάμε με πραγματικά στοιχεία και αποτελέσματα.
Ο Δήμος Αποκορώνου, μέσα σε αυτή τη δύσκολη οικονομική πραγματικότητα, κατάφερε να μηδενίσει απόλυτα, από ίδιους δημοτικούς πόρους, το χρέος του προς τη ΔΕΗ.
Ένα ουσιαστικό αποτέλεσμα που αποδεικνύει ότι με υπεύθυνη διαχείριση, οικονομική πειθαρχία, επιμονή και πολιτική βούληση μπορούν να αντιμετωπιστούν ακόμη και δύσκολες οικονομικές εκκρεμότητες.
Άλλο η χρηστή διαχείριση των δημοτικών πόρων και άλλο η μετακύλιση των ευθυνών της κεντρικής εξουσίας στους Δήμους.
Εμείς δεν κρυβόμαστε πίσω από τις δυσκολίες, τις αντιμετωπίζουμε ,δεν επενδύουμε στην καταστροφολογία, παράγουμε έργο και αποδεικνύουμε τι μπορεί να πετύχει ένας Δήμος, ακόμη και υπό ασφυκτικές συνθήκες.
Η μικροπολιτική δεν ωφελεί την Αυτοδιοίκηση, η σημερινή συγκυρία απαιτεί σοβαρότητα, ευθύνη και πολιτική ωριμότητα.
Η κριτική, η αντιπολίτευση και η λογοδοσία είναι αναγκαίες, όταν όμως, απομακρύνονται από τα πραγματικά δεδομένα και μετατρέπονται σε εργαλεία μικροπολιτικής, δεν υπηρετούν τον Δήμο τον αποδυναμώνουν.
Η Αυτοδιοίκηση δεν μπορεί να είναι ούτε κυβερνητικός χειροκροτητής ούτε μηχανισμός στείρας αντιπολίτευσης, πρέπει να διεκδικούμε μια πραγματικά αυτόνομη Αυτοδιοίκηση.
Ζητούμε να μπορούμε να ασκούμε ουσιαστική πολιτική για τον τόπο μας, με τους αναγκαίους οικονομικούς πόρους, θεσμική αυτονομία και πραγματική δημοκρατική ευθύνη απέναντι στους πολίτες, μια Αυτοδιοίκηση που δεν θα παρακαλεί για τα αυτονόητα, δεν θα εξαντλείται σε ψηφίσματα και θα έχει τη δύναμη να προστατεύει τις τοπικές κοινωνίες, το περιβάλλον και την αξιοπρέπεια των πολιτών.
Εν κατακλείδι η αξία ενός συνεδρίου δεν κρίνεται από όσα ειπώθηκαν στην αίθουσα, αλλά από όσα άλλαξαν μετά την ολοκλήρωσή του.
Δήμαρχος Αποκορώνου,
Χαράλαμπος Κουκιανάκης.